Ook verschenen op: mmbentein.blogspot.be op 24 februari 2014
De initiatie tot een vak of hobby is vaak familie gebonden. Later kunnen omstandigheden je dwingen om het "vak" terug aan te leren.
Alles heeft nu eenmaal een begin, zelfs al komt er geen zichtbaar einde aan. Mijn interesse in scheepsmodellen stamt vanuit mijn kindertijd. Als zesjarige leefden mijn broers, zussen en moeder bij onze grootouders. Tegenwoordig heet dat kangoeroewonen, maar destijds was dat heel gewoon bij gezinnen met een klein inkomen. Ik herinner me dat er "thuis" altijd hier en daar scheepsmodellen uitgestald waren. Op oude familiefoto's kan ik dat nog zien.
Mijn grootvader was zeeman, eerst visser, later in dienst bij de Zeevaartschool en tenslotte als staatsambtenaar bij het loodswezen. Hij kende dus de zee en alles dat erop te zien was reeds vanaf zijn vroege jeugd. Een hobby die vaak werd beoefend door zeemannen was het maken van scheepsmodelletjes die later voor wat zakgeld werden verkocht. Zo ook mijn grootvader. Ik zag hem vroeger altijd bezig met het zagen, lijmen, schuren, schilderen en optuigen van scheepjes. Vaak gebeurde dat met zeer primitieve middelen. De resultaten waren echter kleine kunstwerkjes. Ik heb er nog twee in mijn bezit en ze zijn me zeer dierbaar.
Ook zijn zoon, mijn oom, was een zeer begaafd persoon. Naast de vele schilderijen die hij heeft nagelaten specialiseerde hij zich in een tak van de modelbouw, die hij trouwens geleerd had van zijn vader, en verder heeft verfijnd: de scheepjes in flessen. Ook daarvan heb ik er nog eentje thuis in de vitrinekast staan.
Het bewaren van dergelijke scheepsmodellen is niet eenvoudig. Stof en de tand des tijds vreten aan het materiaal. Katoenen touwwerk gaat slechts 50 jaar mee en verpulvert dan. Ik was verleden jaar (2013) genoodzaakt een scheepsmodel van de "Golden Hind" grondig te restaureren. Het scheepsmodel in kwestie dateert uit de jaren '50 van vorige eeuw (ca. 1955), en had heel wat geleden onder twee verhuizingen en jarenlange bewaring op zolder in minder gunstige omstandigheden. De stap naar de restauratie was niet zo moeilijk, want ik had reeds een zeilschipmodelletje voor een buurman gerestaureerd. Voorts was ik enkele jaren geleden reeds begonnen met het maken van een eigen scheepsmodel. Dat laatste is echter nog altijd onafgewerkt. Van uitstel komt soms afstel ... . De precieze werkwijze van de restauratie en de beelden ervan bewaar ik voor een later blog.
Het gerestaureerde scheepsmodel in de vitrinekast
Achteraf gezien haalt de geschiedenis een mens soms in. Ik was al veel vroeger van plan iets dergelijks rond scheepsmodellen te doen, maar de juiste prikkel ontbrak. Een noodgedwongen gebeurtenis zoals een restauratie kan soms net datgene zijn wat nodig is om een familietraditie weer te doen opleven.